Skip to content

toch maar vertellen

28 maart 2005

Gisterenavond bij mijn ouders heb ik ze na veel aarzelen toch maar verteld hoe het momenteel met onze kinderwens staat. Dat we via de huisarts al een keer bij de gynaecoloog zijn geweest, dat ik moet afvallen, dat Armad in orde is, dat ze mijn bloed op hormonen controleren en dat we daar volgende week de uitslag van krijgen, dat we al nagedacht hebben over adoptie en dat we vooralsnog hopen dat het toch allemaal wel goed zal komen.
Het was moeilijk om deze stap te zetten. De andere keren dat ik onze kinderwens ter sprake bracht verliepen voor mij niet echt prettig. De bergen kritiek die ik over me heen kreeg, zijn nog lang niet weggewerkt. Daarom wachte ik gisteren ook tot mijn zusje weer naar huis was. En in de rust na de drukke dag werd ons verhaal geïnteresseerd ontvangen. Ze hadden volgens mij niet verwacht dat de situatie zo serieus zou zijn. Mijn ouders hebben toch snel de neiging om te denken dat ik dingen vaak overdrijf, dat ik me drukker maak dan nodig is. Maarja, als er doktoren bij komen kijken, dan is er toch echt wel iets aan de hand. We praatten nog wat na over adoptie en pleegkinderen, in het algemeen en mijn pleegbroertjes en -zusjes in het bijzonder, en met een goed gevoel gingen we naar huis.

One Comment leave one →
  1. 31 maart 2005 11:30

    Fijn dat het allemaal zo opgevangen is. Ik kan me soms ook zo vreselijk druk maken over dingen die dan achteraf ontzettend mee blijken te vallen…
    Nu maar hopen dat de rest ook een beetje positief voor jullie uit wil vallen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: