Skip to content

traantjes

18 juni 2005

En daar ging ik weer eens. Met het mooie weekend en het gros van NL dat gaat bbqen vond ik mezelf ineens heel zielig. De hele dag al in de winkel en nu gaat manlief vanavond werken. Er staan geen afspraken, dus ik zit vanavond alleen thuis. En binnen…😦
Ik wil ook bbqen, maar kom natuurlijk weer veel te laat op dat idee. Anders hadden we morgen bij mijn ouders in de tuin kunnen gaan bakken. Maar ja, probeer dadelijk om 17u nog maar eens aan vlees te komen, of aan salades enzo.


Zo zat ik een beetje te piekeren en daar kwamen de waterlanders. Het was ineens weer allemaal vooral heel erg niet leuk. Niet leuk dat ik alleen ben vanavond, niet leuk dat ik nergens naartoe kan tenzij ikzelf mensen ga bellen om te vragen of ik me in hun plannen mag voegen, niet leuk dat we morgen niet zelf vaderdag mogen vieren, niet leuk dat klanten blijven vragen waarom we gaan stoppen en dan heel verbaasd zijn als ik zeg dat het niet goed loopt terwijl ze zelf ook alleen maar op de kopjes afkomen, niet leuk dat we nog een dure autoreparatie voor de boeg hebben, niet leuk dat mijn sollicitaties steeds door afwijzingen worden gevolgd, niet leuk dat mijn moeder en mijn lievelingstante in een soort koude oorlog zijn verzand, niet leuk, niet leuk, niet leuk…
Er is zoveel niet leuk, dat het met momenten erg moeilijk is om me vats te klampen aan de dingen die wel leuk zijn. Want het is wel leuk dat mijn pa donderdag 60 wordt, het is wel leuk dat ik nog steeds hoteldebotel verliefd ben op mijn mannetje, wel leuk dat ik een stel forumvriendinnen heb gevonden die me kunnen steunen in de hobbelige weg naar een gezin, wel leuk dat mijn zusje steeds vaker zelf contact zoekt, wel leuk dat het lekker weer is, wel leuk, wel leuk, wel leuk…
Het is moeilijk, het is hard en dan zijn er afentoe tranen voor nodig om het verdriet weg te wassen, zodat ik het leuke leven weer kan zien. Het is wel sneu voor Armad dat ‘ie zijn meisje van hele hoge pieken binnen een mum van tijd in diepe dalen ziet belanden. Gelukig heeft hij stevige schouders waar ik me aan vast kan klampen om weer naar boven te klimmen. Alleen gaat het vallen meestal snelle en makkelijker dan het klimmen. Maar die top, daar kom ik heus wel weer. Het heeft gewoon tijd nodig.

2 reacties leave one →
  1. Leonie permalink
    18 juni 2005 17:45

    Tja. dat is een gevoel wat ik ook goed ken… dat alleen zitten is bij mij echter elke dag en avond zo, en dat ik dus altijd iemand moet bellen om een andere stem te horen of om iets te gaan doen (en je wilt je ook niet altijd opdringen…) de poesies praten niet terug… En ook ik heb dan de moeilijke momenten, meer dan genoeg… maar, ik probeer (en het lukt!) me voor te houden dat ik het best heel goed voor elkaar heb, zo in mn eentje, en dat ik leuke vrienden heb, een leuke baan… maar, het medelijden met mezelf hebben, ja, dat is er.. Maar, volgens mij mag dat ook! Beter het er uit te laten, dan op te kroppen, denk ik. Dus, probeer: kop op, lach naar jezelf en maak het lijstje met positieve dingen zo lang mogelijk!

  2. 18 juni 2005 18:19

    Hang in there!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: