Skip to content

zelfvertrouwen

28 september 2005

Echt, ik moet mezelf weer eens flink wat opbouwende kritiek gaan geven. Mijn zelfvertrouwen is echt nul-komma-nul. Zo’n 4 jaar geleden belandde ik daardoor bij een psychologe. Tutta die ik ben, brak ik de reeks gesprekken met haar vervroegd af. Ik had een voorspoedje gekregen en dacht meteen dat ik het verder wel alleen af kon. Dus ik zei dankjewel, ik heb hier veel van geleerd, maar die laatste paar keer hoeft niet meer. Ik ben in orde nu.
Lange tijd hebben die gesprekken ook effect gehad, en nog wel. Ik heb idd veel geleerd. Ik heb ook veel inzicht in mezelf gekregen. Ik herken het nu als ik me onzeker voel, weet welke dingen ik tegen mezelf moet zeggen om toch met opgeheven hoofd een vreemde kroeg of cursuszaal binnen te lopen, ik vertrouw op mezelf, vind mezelf wel de moeite waard. Hell, ik kreeg het zelfs voor elkaar om mijn eigen winkel op te zetten. Maar langzaamaan is mijn zelfvertrouwen beginnen af te brokkelen. Zeker toen de zaak niet zo goed wilde gaan lopen, als ik had gedacht. Daar is ook nog eens bijgekomen dat zwanger worden nit echt lukt, omdat mijn lichaam niet werkt(e) zoals het moet. Een optelsommetje met een negatieve uitkomst.
Een voorbeeldje: vorige week dinsdag was ik mijn postrondje aan het rijden. Ik rijd op een bepaald stuk altijd aan de verkeerde kant over het fietspad, simpelweg omdat aan de andere kant geen huizen staan. Maar iedere keer maak ik me al zorgen dat er iemand iets van zal zeggen. En vorige week was het dus zover. Een oudere echtpaar fietste me tegemoet en de man wilde niet opzij gaan. Hij begon te wijzen dat ik aan de andere kant moest fietsen. in het passeren riep ik hem toe dat ik aan deze kant post moest bezorgen. Tot zover nog niets bijzonders. Maar zo’n opmerking blijft malen in mijn hoofd. Zelf toen ik gisteren, een week later, weer over datzelfde stuk reed, zat ik me nog op te vreten. Die meneer moet niet zo moeilijk doen, jamaar ik reed wel aan de verkeerde kant, hoe doen andere postbodes dat dan, je kan hier toch ook nergens oversteken, dat fiestad is trouwens breed genoeg om elkaar te passeren, ik doe ook maar mijn werk, waarom ging die man niet gewoon opzij, dadelijk zegt er misschien weer iemand iets van, …..
See how petjes mind works…vermoeiend, hè!?! En da’s dan nog maar 1 voorbeeld. Iedere dag in de bus naar mijn werk is ook een kwelling. Als die hippe tieners met hun op en top modieuze kleding en ‘je kan mij niks maken’-blik in de ogen en stoere mp3 spelertjes. Ik betrap me er regelmatig op dat ik mijn best doe me zo te kleden dat ik niet als ‘mevrouw’ overkom en dat ik hoop dat ze me gewoon een jonge griet vinden. Tuurlijk, alsof die kids zich daar druk om maken! Maar ik dus wel.
Gelukkig heb ik van de psychologe wel geleerd om zulk gedrag bij mezelf te herkennen. Als ik weer ga malen, kan ik tegen mezelf zeggen dat dat nergens voor ndoig is. Dat ik wel gelijk had en dat ik geen mevrouw ben maar een toffe 30er. Maar de laatste tijd neemt de onzekere petje weer de overhand. En dat vind ik niet leuk.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: