Skip to content

1 week oud

29 juni 2006

Precies een week geleden kwam na een kwartiertje persen onze kleine meid ter wereld. Goh, en wat een week is het geweest.
Na de eerste lichte teleurstelling van een ziekenhuisbevalling zijn er al heel wat ups en downs gepasseerd. Zo bleek in de loop van die eerste donderdag dat mijn blaas ernstig vergroot was en werd een catheter aangebracht. Ondertussen kwam de naaste familie op kraamvisite. Mooi om te zien hoe ze allemaal, opa’s, oma’s, oom, tantes, neefje en nichtje, vol bewondering boven haar zkhwiegje hingen.
Vrijdagochtend mochten we naar huis en kon het eigenlijke kraambed beginnen. De kraamverzorgster stond ons bij thuiskomst al op te wachten. Na de hindernis van 2 (twee!) trappen, had ik de eer om Verel in haar wiegje te leggen. En daarna snel mijn bed in en uitrusten. De nieuwbakken papa kreeg zo die eerste dagen volop de gelegenheid om te oefenen met het verzorgen van zijn dochter.
Op zondag, dag 4, werd Verel ’s ochtends gewogen: 3380gram. Nog niet eens 300 gram onder haar geboortegewicht. Prima. Daarna moesten we opnieuw richting zkh om de catheter te laten verwijderen. Laat in de middag waren we pas weer thuis. Een ontzettend vermoeiende dag, maar gelukkig wel voor mijn pa de gelegenheid om zijn kleindochter weer te zien zonder de hindernis van traptredes. Heerlijk om te zien hoe verliefd hij is op zijn kleindochter. Ik ben dan ook ontzettend dankbaar dat hij dit nog mag meemaken.
In eerste instantie gaat het met de borstvoeding iedere dag iets beter, maar vanaf dinsdag lukt het Verel niet meer om aan te happen. Stuwing en een verstopte neus maken het voor haar ondoenlijk om nog goed te kunnen drinken. En dus starten we met afkolven en fingerfeeding in de hoop dat het over een paar dagen weer wel lukt om aan de borst te drinken. Ondertussen gaat mijn herstel minder voorspoedig dan verwacht. Op dag 7 ben ik eigenlijk pas zover als de meeste kraamvrouwen op dag 5 en dus vindt de verloskundige het nodig om extra kraamzorg aan te vragen. Daarom krijg ik, ipv 8 dagen, nu 10 dagen zorg. Dat is ook wel nodig, want woensdagochtend heb ik haar pas voor het eerst zelf een badje kunnen geven.
En natuurlijk komen de bekende kraamkwaaltjes voorbij. Zo hebben de kraamtranen hevig gevloeid, zijn de hechtingen vervelend, zorgt de stuwing voor pijnlijke borsten en is het opstaan ’s nachts vermoeiend. Dat maakt alles bij elkaar een zware kraamtijd, maar dat weerhoudt me er niet van om volop te genieten van onze kleine meid. Ze is zo mooi, zo lief, zo schitterend, zo eigen, zo, zo, zo… We krijgen van alle kanten complimenten, dat ze zo mooi is en dat haar naam zo bijzonder is. Vooral op dat laatste is papa supertrots, want die naam was zijn idee. Onze mailboxen lopen over en de brievenbus is iedere dag gevuld. En dat zal nog wel meer worden, want dit weekend gaan de geboortekaartjes bij iedereen in de bus vallen.

2 reacties leave one →
  1. 30 juni 2006 21:39

    Petje, Het klink erg heftig je kraambed. Hoop, dat als je je weer wat beter voelt, je wondertje Verel te mogen ontmoeten. Ze klink als een wereld meid.
    x daan

  2. Nande permalink
    1 juli 2006 10:51

    Ha, wat is het toch heerlijk zo’n log, lekker even kijken hoe het met jullie is. Ook hier dus nog maar een keer GEFELICITEERD met jullie mooie Verel. Intensieve tijd, nietwaar? Neem lekker de tijd om ook de vervelende dingen door te maken, haast je vooral niet, probeer zo veel mogelijk te genieten en laat je lekker verwennen!
    Heel veel liefs,
    Nande

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: