Skip to content

tobben

18 september 2006

De kraamweken zijn nu echt voorbij en de werkelijkheid van alledag sijpelt weer gestaag binnen in mijn leventje. Langzaamaan probeer ik alles weer op een rijtje te krijgen, maar daar heb ik behoorlijk veel moeite mee. Het moederschap heeft hele onverwachte emoties losgemaakt. Zodanig zelfs dat ik op het randje van een depressie balanceer.
‘Gelukkig’ herken ik de tekenen van 5 jaar geleden, toen ik overspannen was en ook in een depressie belandde. Alleen duurde het toen veel langer voor het tot me door drong dat ik hulp nodig had. Nu stond ik binnen no time bij de huisarts op de stoep en sta ik al op de wachtlijst bij een psycholoog. Over een week of 4 kan ik daar op gesprek.
Of het een postnatale depressie is? Waarschijnlijk niet. Ik vind Verel het liefste persoontje op de hele wereld. De momenten met haar zijn de lichtpuntjes in mijn dag. Door haar kan ik de sombere buien nog enigszins op afstand houden.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: