Skip to content

growing pains

22 oktober 2007

Mijn babytijd ligt ver achter me, de basisschool heette in mijn tijd nog lagere school, gepuberd heb ik in de vorige eeuw. Ik woon in mijn tweede koophuis, ben in dienst bij mijn 4e werkgever, woon samen met de liefde van mijn leven en heb een dochter van 16 maanden. Ik ben een volwassen vrouw.
Hhmmm…en toch…zo voelt het vaak niet.
33 jaar, maar nog steeds het gevoel dat ik nog heel wat opgroeien voor de boeg heb. Het is ook zo’n ongrijpbaar begrip: volwassen. Volgens de wet ben je dat vanaf je 18e, met toegang tot autorijden, stemrecht en sterke drank. Voor het gevoel is dat voor iedereen anders. Ik kan er zelf niet zo goed aan wennen. Volwassen zijn mijn ouders, mijn ooms en tantes. Ik? Ik ben een kind, een puber, een adolescent. Mezelf als volwassen zien, lukt me vaak niet. Gelukkig sta ik er ook niet al te vaak bij stil.
Maar zo afentoe valt het me ineens op dat we met “grote mensen”-dingen bezig zijn, zoals een huis kopen en een kindje krijgen. Ook nu weer met de verbouwingsplannen voor ons huis: showrooms bezoeken, offertes aanvragen, over de prijs onderhandelen. Als ik erover nadenk, lijkt het raar om zulke zaken zelf te regelen.
Maar van de andere kant ben ik er juist heel blij mee dat ik me nog zo vaak ‘jong’ voel. Dat ik me door mijn leeftijd niet laat weerhouden om dingen te doen, zoals concerten bezoeken, met lego spelen en knutselen. Het maakt me een creatieve vrouw, een lieve moeder en een leuke partner.

Advertenties
No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: