Skip to content

depri

20 november 2008

Het ligt niet aan de herfst, niet aan de korte dagen, niet aan de kou, maar ik ben wel depri. Blègh! Waar het wel aan ligt, weet ik precies. Wat ik eraan kan doen? In dit geval niet veel, behalve praten en schrijven.
Het is komende week een jaar geleden dat een vriend van ons overleed. Het was ontzettend onverwacht en hij moest zijn vrouw en twee jonge kinderen achterlaten.
Al weken denk ik eraan, wil iets doen voor zijn gezin, wil haar helpen, een knuffel geven, even kletsen. Maar tegelijkertijd is mijn pa erg hard achteruit gegaan. En die gevoelens laten zich niet makkelijk vermengen. Het gemis van vriend, maakt het aanstaande gemis van pa pijnlijk duidelijk. Ook al weet niemand wanneer papa ons verlaat, ver in de toekomst zal het niet meer zijn.
En dus tuimelen mijn gevoelens en gedachten steeds over elkaar heen. Ik wil vriendin graag bijstaan in deze moeilijke dagen. Maar meer dan haar laten weten dat we aan hen denken, lukt me niet. Want alle energie die over is, gaat naar thuis. Naar pap en mam, naar zusje.

One Comment leave one →
  1. 2 december 2008 20:34

    Sterkte ermee! (sowieso is zo’n strefdag altijd weer een reden om er extra mee bezig te zijn…)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: