Skip to content

afscheid nemen

12 december 2008

Wat zijn verdrietige dagen toch ook mooi. Ik wist dat we een hecht gezin waren, maar dat we het afscheid van papa samen zo goed konden maken, had ik niet kunnen denken. Tsja, hoe weet je nu tot wat je in staat op een van de moeilijkste momenten van je leven?
De zorg voor papa in de laatste dagen, uren, het moment dat hij zijn laatste adem uitblies, alles regelen dat op ons af kwam, familie bellen, beslissingen nemen, brieven versturen, teksten en muziek uitzoeken voor de afscheidsdienst… We hebben het allemaal zelf gedaan. Natuurlijk heb ik mijn gezin en kon ik niet iedere minuut erbij zijn, maar dan wist ik dat alles in de goede handen van mijn moeder en zusje was.
Dat we de strijd met zijn ziekte (COPD/longemfyseem) niet konden winnen, wisten we. Maar we zijn geen verliezers. We hebben in al die jaren een topprestatie geleverd. Papa in het dragen van zijn ziekte, mama in de onafgebroken zorg voor hem en mijn zus en ik in het onaflatend steunen en aandacht geven. Zo ook deze laatste dagen. We hebben er samen een waardig en heel persoonlijk laatste hoofdstuk van gemaakt.
Morgen zijn we samen met iedereen die hem kende, liefhad en waardeerde, delen we het verdriet van zijn gemis. Denken we aan de leegte die hij zal achterlaten en de herinneringen die die leegte zullen vullen. Daarna gaan we hem te ruste brengen. We nemen afscheid, het is goed zo.
Papa, vaarwel…

One Comment leave one →
  1. 15 december 2008 09:24

    Ik kom niet zo heel vaak op je site, vandaar dat ik nu pas reageer… Ontzettende moeilijke tijden maak je nu door. Maar gelukkig kun je terugkijken op ook een mooie periode. Eentje waarin je je gelukkig prijst met je hechte familie. En terecht! Heel veel sterkte in de komende tijd. Het zal nog zwaar worden, maar geloof me, het wordt anders. Missen zal je hem altijd blijven doen, maar anders. Mijn papa is nu ruim 9 jaar geleden heel plotseling overleden. Geen afscheid van hem kunnen nemen, een vreselijk eerste jaar gehad, maar ik kan je zeggen dat ik nu na al die jaren met liefde en respect aan hem terug kan denken zonder verdrietig te worden. Natuurlijk als ik in een film of op straat mannen van zijn leeftijd (of ouder) met hun vrouw of dochter zie, steekt het nog wel eens. Maar dan ben ik ook weer dankbaar voor de tijd die we wel samen gehad hebben! Steun je moeder (en je zus), jullie hebben elkaar nodig! Kus, Ing

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: