Skip to content

volgend triest bericht

5 februari 2009

Wat is het leven toch vreemd, kort en onvoorspelbaar. Waarom mogen we niet langer blijven, samen met de mensen van wie we houden?
Gisteren hebben we bericht gekregen van het onverwacht overlijden van een oom van mij. Houdt het dan nooit op? In de afgelopen anderhalf jaar ofzo hebben we al van zoveel mensen afscheid moeten nemen. Een oom van lief, twee vrienden, de partner van mijn tante, mijn lieve papa en nu dus mijn oom.
Voor mijn neef en nicht is dit zo verdrietig. Vorig jaar stierf geheel onverwachts de partner van hun moeder, mijn tante en nu hun vader. Ook weer zonder enige aanleiding. Wat betekent dat voor je vertrouwen in de wereld om je heen? Hoe kun je dan nog zorgeloos leven? En mijn nicht is momenteel hoogzwanger van haar tweede. Ook nog eens…
Ik merk aan mezelf dat ik er niet teveel bij stil kan staan. Mijn eigen verdriet is nog zo vers, doet nog zoveel pijn. Mogen we even rust alsjeblieft? Mogen de klappen even in een andere hoek vallen?

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: