Skip to content

#3koningenzingen

6 januari 2010

Het lijkt een uitstervend fenomeen: driekoningen zingen. Ik weet niet of typisch brabants is, of misschien meer belgisch. Feit is wel dat het boven de rivieren niet gedaan wordt. Daar is Sint Maarten het grote kinderen-die-zingend-langs-de-deuren-gaan feest.
Sinds ik weg ben uit mijn geboortedorp, merk ik dat 6 januari bij heel veel mensen niet of nauwelijks leeft. Driekoningen? Het zal wel. Voor mij is deze dag het einde van de kersttijd. De koningen zijn bij Jezus gearriveerd, de kerststal is compleet. De boom en alle andere versieringen kunnen opgeruim worden. Dat ga ik morgen dan ook doen.
Maar het meest moet ik op 6 januari altijd denken aan de jaren dat ik als een van de drie koningen met mijn zus en een vriendinnetje langs de deuren ging. Helemaal mooi verkleed en geschminkt, compleet met ingestudeerd lied, draaiende ster en spaarpotje trokken we door de straten. Eerste stop was altijd bij de Driekoningenjury. Daar zaten alle koningen, groot en klein, te wachten tot ze hun driekoningenact konden laten zien. We kregen warme chocolademelk en een koekje. En dan… het was een soort Idols/PopStars avant la lettre. Je zong je liedje voor de jury, die ook uitgebreid bekeek hoe mooi je verkleed was en hoeveel zorg je had besteed aan de uitvoering.
Na het bezoek aan de jury, gingen we bij de mensen langs. En in afwijking van de andere driekoningen vierende plaatsen, kregen wij geld voor onze zangkunsten. Dat ging dan om dubbeltjes of kwartjes, maar aan het eind van zo’n dag kwamen we met een aardige spaarpot thuis.
Mijn moeder zorgde voor schitterende kleren, met veel goud en glinster. De moeder van ons vriendinnetje hielp met schminken en onze haren. Onze outfit was op en top verzorgd, tot zelfs gouden strikjes die om onze laarsjes werden gedaan. En ons liedje was niet het doorsnee ‘geef mij een nieuwe hoed’. Nee, we hadden altijd een lied waar mensen graag even naar luisterden.
Ja, zonder opscheppen kan ik zeggen dat we er veel werk van maakten. Onze ouders gingen er ook heel enthousiast (maar niet fanatiek) in mee. En zo gebeurde het dat we 6 jaar lang, onze hele lagere school tijd, in de top 3 van het driekoningen zingen stonden.
Kortom, driekoningen zingen was echt een happening in ons dorp. En ik mis het ieder jaar weer, want wat was dat toch elke keer weer leuk.
Dit zijn foto’s van driekoningen 1981: thuis poseren voor we op stap gingen en de officiële juryfoto.
3koningen_0003.jpg 3koningen_0002.jpg

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: